Wie ben ik? / zelf voorstellen

Wat een moeilijke vraag, want wie ik was in Zuid-Afrika, is niet helemaal wie ik vandaag ben.

In Zuid-Afrika kende ik mezelf, mijn omgeving, mijn taal en mijn plek in het leven als fulltime predikant. Toen ik naar Nederland kwam, veranderde er veel. Niet alleen mijn omgeving maar ook mijn taal en mijn loopbaan. Nu ben ik niet meer Micaela een predikant, danser of surfer, maar Micaela, een stille introverte schoonmaker die op zoek naar mijn stem in Nederland.

Ik moest opnieuw ontdekken wie ik was en waar ik thuishoorde. Daarom is de vraag ‘Wie ben ik?’ voor mij niet zomaar een vraag. Het is een zoektocht naar mijn verleden maar ook naar de persoon die ik vandaag ben geworden.

Dus, laat ik begin bij mijn verleden. Ik ben Micaela Wahl, opgegroeid in Jeffreys Bay, een kust dorp met heel grote golven, mooi strand en prachtige zonondergang. Ik studeerde theologie aan de universiteit van Stellenbosch. Ik haalde mijn mastergraad in 2021. In mei 2022 werd ik als een predikant bevestigd bij Port Elizabeth Noord. Voor twee jaar heb ik de Heer gemeente bedien. Ik werd verloofd in 2023 en trouwde met mijn beste vriend Wouter Stander 2024. In juni 2024 verhuisden we naar Nederland.

Mijn man is een elektrische monteur en werk bij een bedrijf in Deventer. Maar ik, hield vast aan mijn roeping als een arbeider in de groot oogst van God. Dus ben ik aan de slag gekomen om Nederlands te leren. Om te denken dat twee jaar terug kon ik niet Nederlands begrijpen.

In deze twee jaar zat ik niet stil. Ik zocht naar werk, maar ook naar een plek waar ik iets voor anderen kon betekenen. Ik begon bij Picnic, deed vrijwilligerswerk bij TeamUp, (Save the Children) en de kerk in Afrikaans, en werkte later als bezorger en schoonmaker. In 2026 maakte ik nieuwe stappen in mijn roeping: ik begon bij Preekpunt, schreef me in voor het schakelprogramma voor preekbevoegdheid bij universiteit van Utrecht en ik werd ouderling bij de Koningskerk in Deventer. Zo vond ik langzaam mijn stem in Nederland.

De zoektocht naar mijn plek in Nederland was geen gemakkelijke reis. Ik moest leren om met open en lege handen te staan. Ik moest opnieuw leren dat ik niet in de eerste plaats Micaela, de predikant, ben, maar Micaela, een kind van God.

Juist vanuit die gedachte ben ik dankbaar. Dankbaar dat de Heer mij heeft teruggeroepen naar Zijn oogst en dat ik hier, in de Leliekerk, Zijn gemeente mag dienen. Ik hoef niet eerst iets te bewijzen. Ik mag er zijn als Zijn kind en vanuit die plek mag ik dienen.

Dit ben ik.